Jaap en Gerda leefden voor en met elkaar tot het allerlaatste moment.

Jaap (89) en Gerda (83) Karsemeijer zijn gisteren samen begraven in Woerden. Zoals ze dat het liefste wilden. “De liefde tussen mijn ouders en de drang om samen te zijn waren heel groot”, vertelt dochter Mary Hesselink (58)
Ondanks de afnemende gezondheid van Gerda, genoot het paar van hun oude dag met als hoogtepunt hun 60-jarig huwelijk op 3 oktober 2016 en het bijbehorende bezoek van de burgemeester. Mary: ‘Voor mijn moeder een goede reden om weer een nieuw jurkje te kopen, want ze was gek op kleding en winkelen.’

Vier maanden na dat huwelijksfeest werd het echtpaar noodgedwongen uit elkaar gehaald. Jaap, die al vanaf zijn 65ste hartpatiënt is, kreeg een hartinfarct. ‘Hij was zo uitgeput door de mantelzorg die hij aan mijn moeder verleende en die eigenlijk veel te zwaar voor hem was geworden’, vertelt Mary.
Omdat doctoren weinig meer voor hem konden doen, werd Jaap naar het hospice gebracht. Terwijl er een plek op de begraafplaats werd gereserveerd en de afscheidsdienst al werd voorbereid, moest Gerda ook acuut verhuizen. Vanwege de 24-uurszorg die ze nodig had, belandde ze op een tijdelijke plek in een verzorgingstehuis. ‘Iedere dag brachten we haar naar mijn vader in het hospice, zodat ze elkaar konden zien. Ze vond het vreselijk om niet bij hem te zijn. Andersom was mijn vader heel beschermend. Hij zei dat ze niet iedere dag moest komen, omdat dat te vermoeiend was.’

Dat de twee nog wel in hetzelfde gebouw woonden, was voor de familie fijn. ‘We noemden het altijd het beste van het slechtste”, vertelt kleindochter Daniek. De drang om samen te zijn, was volgens Mary heel groot. ,’Ze zagen elkaar dagelijks. Mijn vader kon in zijn elektrische rolstoel binnendoor naar haar toe. Dan haalde hij haar op in haar rolstoel en gingen ze samen een stukje lopen buiten. En toen dat te zwaar voor hem werd, kwam hij haar halen om samen naar hun huisje te gaan voor thee en een boterham.

Longontsteking
Als Gerda net na kerst een longontsteking krijgt, geeft ze aan geen behandeling te willen. Ze wil niet naar het ziekenhuis en sterft het liefst bij haar man op het Hofplein. Maar vanwege de intensieve zorg die ze nodig heeft, moet ze in het verpleegtehuis blijven. Daar krijgt ze medicatie toegediend om het lijden te verzachten.

Hoewel de familie er altijd vanuit is gegaan dat Jaap als eerste zou overlijden, is het Gerda die stervende is. ‘Mijn vader vond het moeilijk om haar zo te zien, maar hij gunde haar ook de rust. Toch kon mijn moeder mijn vader maar niet loslaten. Mijn vader beloofde heel stellig dat, als ze zou gaan, hij binnen twee dagen weer bij haar zou zijn. Ik zei nog tegen hem dat dat nogal een belofte was, maar hij zei dat hij desnoods in de gracht zou springen.’

Ondertussen begint Jaap te hoesten. ‘We dachten eerst door de vermoeidheid. We hadden mijn moeder beloofd haar niet alleen te laten, dus met hulp van een goede vriendin en twee vrijwilligers van het hospice kon er continu iemand bij haar waken. Maar ook mijn vader zat veel bij mijn moeder. Als we zeiden dat hij naar huis moest gaan om te rusten, reageerde hij vaak kribbig. Hij wilde zo graag haar vasthouden als ze zou gaan. Toen hij zich zondag voor het eerst makkelijk liet wegsturen bij mijn moeder was dat voor ons een teken. Bij het weggaan zei hij dat ze er de volgende dag niet meer zou zijn.’

De volgende dag blijkt Jaap door een longontsteking te ziek om nog naar zijn vrouw te gaan. Antibiotica weigert hij. ‘Hij wilde niet meer, was te moe en besloot te stoppen met eten, drinken en de medicatie voor zijn hart.’ Toen ik mijn moeder vertelde dat hij te ziek was om te komen, zag ik in haar ogen dat het pijn deed, maar ook dat ze berustte. Ik dacht: misschien kunnen ze elkaar nu dan loslaten.’

Cadeau: toch weer samen.
En dan komt er een telefoontje van Weddesteyn dat de twee toch samen mogen sterven. “Een groter cadeau hadden ze ons niet kunnen geven. Het team van het verzorgingstehuis had zich er hard voor gemaakt, omdat ze vonden dat dit moest. Hoewel het qua bezetting eigenlijk niet kon, besloot de verpleging extra diensten te draaien om het mogelijk te maken. Dat ze een extra bewoner wilden opnemen, terwijl ze toch al zo keihard werken, heeft me zo ontroerd. En ik zag dat deze situatie de verpleging ook raakte. Ik heb zoveel respect gekregen voor die meiden. In de jaren dat mijn moeder in Weddesteyn woonde, ben ik best wel eens kritisch geweest als ik bijvoorbeeld vond dat mijn moeder te lang moest wachten. Maar dit heeft mijn ogen geopend. Ze hebben zoveel liefde voor de bewoners. En hoe druk ze ook waren, ze namen echt de tijd voor mijn ouders en voor ons. Regelden bijvoorbeeld een extra bed zodat wij konden blijven slapen.”

‘Mijn vader is naast haar gaan liggen en heeft haar hand vast gepakt. Toen hij de foto zag die ik daarvan had gemaakt, zei hij: dat wordt de rouwkaart.”
Twee dagen duurt het nog totdat Mary en Daniek donderdagochtend merken dat hun oma en moeder echt gaat sterven. Daniek: ,,Ik heb opa wakker gemaakt en hem geholpen op zijn zij te draaien, zodat hij haar vast kon pakken.” Dat was zo’n mooi moment. Hij heeft alles heel bewust meegemaakt. En toen ze na het overlijden gewassen en aangekleed was, heeft hij nog naar haar liggen kijken en gezegd hoe mooi ze was.”

Terwijl Gerda opgebaard ligt in hun huis, gaat het met Jaap steeds slechter.. Vrijdagmiddag is hij overleden, binnen de twee dagen die hij aan mijn moeder had beloofd.” Na zijn overlijden komt ook hij weer terug naar hun huis aan het Hofplein. Daar staan de kisten van Jaap en Gerda een week naast elkaar.

Zelfs de rit naar de begraafplaats maken ze samen. Het was even de vraag of de twee kisten in de rouwauto zouden passen. Maar dat lukt dankzij een kleine aanpassing aan de handvatten. Zo blijven ze bij elkaar. Gisteren zijn ze samen begraven.
Dat ze dankzij het team van het verzorgingstehuis tot het einde toe samen konden blijven, is voor ons een hele grote troost!

Onvoorwaardelijke liefde!

Dit bericht verscheen eerder op: AD.nl

0
8
0
8

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!