Nicole’s Carlosmoment…

Gisterenmiddag.
De bel gaat. Ik zie een jonge man met een fale korte broek, uitgelubberd shirt en enkel een papiertje in zijn hand. Ik zie hem, hij kan mij nog niet zien. Hij bekijkt het huis. Ik merk op dat ik skeptisch ben. Bekijk hem nog even langer voordat ik de deur open doe. Eenmaal face to face zie ik een bezweete gespannen jonge man met enigzins wanhoop in zijn ogen: of ik startkabels heb en of hij die mag lenen.
Een paar seconde aarzel ik maar hoor mij direct daarna zeggen: natuurlijk, een momentje.
Mijn hond besnuffeld hem uitvoerig en de jonge man gaat op zijn kniën om hem te aaien. Even lijkt hij te ontspannen. En terwijl we naar mijn aito lopen voor de startkabels stort hij zijn verhaal als een waterval over mij heen. Onsamenhangend, verlegen, beschaamd, verontschuldigend. Zijn auto start niet meer, hij had allang ergens moeten zijn, zijn ex is boos en gelooft dit vast ook niet, dat hij alles verkeerd doet, de anbw komt niet omdat het in zijn woonplaats is, dat hij zijn zoon amper mag zien, dat hij allang iets aan zijn auto had moeten doen maar ja alles gaat op aan alimentatie, dat hij al geprobeerd heeft de auto met aanduwen op gang te krijgen. Ondertussen zie ik zijn auto midden op de weg staan, heb ik de kabels in mijn handen: zal ik mijn auto maar even ervoor zetten. – Dat te vragen durfte hij nog niet maar ik zie een opluchting op zijn gezicht. Zo gezegd zo gedaan. We proberen het. 1 poging, 2 pogingen, 3, 4. Niets. Met zijn broer die er verstand van heeft aan de telefoon…Geen van de tips werkt. Ondertussen belt zijn ex vriendin meermaals op. En al sta ik een paar meter verderop – ik hoor duidelijk dat ze kookt van woede. Wat hij ook zegt, – ze gelooft het niet en hij krijgt een hoop verbale shit te verduren. Ik fluister wat bemoedigende woorden maar het wordt alleen maar erger. Hij reikt zijn telefoon naar mij- of ik zijn verhaal kan bevestigen. Vervolgens krijg ook ik een stortvloed van woede in mijn oor. Ik luister, toon vooral begrip in mijn antwoord en bevestig zijn verhaal in het stuk van het hier en nu. Terwijl hij van alles probeert heb ik uiteindelijk een soort van gesprek met haar. Wat een boosheid, wat een verdriet. De redelijkheid is helaas ver te zoeken. Uit automatisme stel haar een paar vragen. Een beetje ‘the work’, een beetje over invloed, een beetje over zijn aandeel/jouw aandeel. Ik weet dat er een kind tussen staat en leg de focus op ‘liefde voor Brammetje’. Zij wordt rustig. Hij heeft tranen in zijn ogen. De auto geeft nog steeds geen kick. We duwen de auto aan de kant en ik besluit de jonge man naar zijn verplichting rijden. Ik zet hem af en wens hem succes. Hij houdt bijna niet op met bedanken.

Vandaag kom ik terug van boodschappen doen. Ik til een van de tassen uit de achterbak en terwijl ik richting voordeur loop zie ik in mijn ooghoek iemand bij mij auto. Ik schrik – een dief? Maar voordat ik kan reageren zie ik dat hij het is. Hij tilt de 15 kg hondenvoer uit de auto en begint weer aan een stortvloed van woorden. Deze keer lacht hij breeduit en zijn de woorden positief: dat zijn ex en hij een goed gesprek hebben gehad, ze samen nog naar de speeltuin zijn geweest en dat hij morgen een dag met Brammetje op stap mag ook al is het geen papadag. Hij heeft een nieuwe accu gefixt en de auto doet het weer en en en…
Ik ben blij voor hem, wens hem het allerbeste en we zeggen gedag. Als hij weg is ontdek ik ineens een prachtige bos zonnebloemen naast de deur met een briefje.
Ik ben blij mijn hart gevolgd te hebben. Wat een mooie dag!

0
4
0
4

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!