Sinds een weekje ben ik weer in Maleisie (voor werk). Vorige keer was ik hier kort (nu voor 1 tot 1,5 jaar) en was er een leuk ouder security meneertje. Maar zijn Engels was niet heel goed en mijn Maleis is “roestig” = ik spreek geen woord Maleisisch. Gisterenmorgen zag ik hem vanuit de centrale gang mijn richting op komen lopen. Net toen ik me bedacht of hij mij nog zou herkennen deed hij alsof hij zich rot schrok en alsof hij door de nooduitgang naar buiten wilde ontsnappen. Ik reageerde direct door mijn laptoptas voor mijn gezicht te houden alsof ik hem niet wilde zien. Zijn schaterlach (met twee prominente tanden missende) zorgde bij mij voor een stralend begin van de dag.

0
1
0
1

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!