Vandaag kwamen er drie lieve, kleine meisjes, samen met hun moeder ons ziekenhuis binnen gelopen. Ze hadden het idee om de zieke mensen bloemen te brengen, om ze een hart onder de riem te steken. In het ziekenhuis gekomen mochten ze van hun moeder in de lift op een willekeurige knop drukken, en op die afdeling zouden ze hun bloemetjes verdelen onder de patiënten. Rond 11:00 zag ik drie lieve snoetjes op mijn afdeling neurochirurgie voorbij komen. En ik zag mijn patiënten, vertederd door deze oprechte daad, recht uit een kinderhart gekomen. Ik zag hun ogen oplichten bij de komst van deze kleintjes op hun kamer. Mensen met hersentumoren, wetende dat hun einde in zicht is. Mensen met een dwarslaesie, wetende dat ze nooit meer kunnen lopen. Mensen met een bloeding in hun hoofd, niet wetende wat de dagelijkse realiteit is. Al deze mensen voelden de warmte en oprechtheid van deze drie kleine, lieve meisjes. Ze vergaten hun eigen ellende heel eventjes door deze grote kanjers. Bijzonder, en mooi dat dit nog bestaat in een wereld waar sociale acceptatie, onvrede en angst de boventoon voeren. Even ging ik weer terug naar de basis waar het allemaal om draait. Bedankt lieve, lieve meisjes.

0
3
0
3

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!