De badkamer (mijn eerste klant)

Daar ging ik dan, op weg naar mijn eerste klant. Naar een man die onder meer te kampen had met de gevolgen van de ziekte van Parkinson. Hij vertelde me over zijn ziekte, maar ook dat hij belangrijk dingen begon te vergeten. Hoe dat hem beangstigde. Hij vertelde me over zijn leven en de dingen die hem bezig hielden. Tijdens de eerste twee bezoeken deelde hij veel van zijn levenservaringen en filosofeerden we over het leven. Als hij moe was, nam zijn verstaanbaarheid echter snel af. “Ik zit aan mijn taks” kon ik met moeite verstaan toen ik dat bijna aan het einde van mijn eerste dienst opmerkte. Toch hadden we een klik en al snel iets van vertrouwdheid opgebouwd. Dat bleek uit een spontane kus op mijn wang bij het weggaan.

De derde keer dat ik kwam, was hij echter heel moe. Heel anders dan de eerste twee bezoeken. Het was een van de eerste hittedagen en hij had slecht geslapen. Hij vroeg me zijn dekbed uit de hoes te halen en de badkamer te doen. Hij wilde de boel een beetje op orde hebben voor zijn vrouw die de dag erna weer zou thuiskomen na een meerdaags verblijf buitenshuis. Ook verontschuldigde hij zich min of meer omdat hij zichzelf niet zo’n goed gezelschap vond op dat moment. Ik zei hem dat mijn bezoek anders was dan ‘gewoon bezoek’ voor wie je koffie zet en je huis opruimt voordat ze komen. Bij mij (en mijn collega’s) hoeft dat dus niet. “Als het te vermoeiend voor je is, hoeven we echt niet te praten.”, zo legde ik hem uit. Ik stelde hem voor dat hij zijn rust zou nemen. Bovendien wist ik ondertussen wat ik kon doen. Toen hij me nog even een rijtje van zo’n tien flacons met schoonmaakmiddelen onderin een keukenkastje liet zien, zei ik hem met een glimlach dat ik me wel zou vermaken. Met nog een wederzijdse blik van humor en vertrouwen nam hij zijn rust en ik ging aan de slag.

Ik moet echter eerlijk bekennen dat een badkamer schoonmaken nou niet echt mijn hobby is. En dan in die hitte. Na enkele minuten hoorde ik echter – de bovenverdieping was via de open trap met de woonkamer verbonden – geluiden van zacht snurkende, langzame en diepe ademteugen vanaf de bank beneden naar boven opstijgen. Meneer was in diepe slaap gevallen.

Toen ik klaar was en zachtjes naar beneden ging, werd meneer wakker en dronken we samen nog wat. Het slapen had hem goed gedaan en ik kon hem ook weer beter verstaan. Hij keek me aan en zei hoe gezellig hij het vond. Het woord “gezellig” viel me op want hij had een behoorlijke tijd geslapen en zoveel gespreksstof hadden we die middag niet gehad. Ik vroeg hem of hij geen last had gehad van de schoonmaak geluiden en het doortrekken van de wc’s. Integendeel, het had hem een vertrouwd huiselijk gevoel gegeven. “Het heeft bijna iets intiems”, zo vertelde hij me, “iemand die in je huis bezig is”. Ik keek hem aan en zag de oprechte weerspiegeling van het gevoel, dat hij verwoordde in zijn stralende ogen. Ik zou bijna zeggen “als trouwe bruine hondenogen”, want zo eerlijk was zijn blik. Ik had nog willen vragen of hij wilde kijken of de badkamer naar wens was, maar op de een of ander manier leek die vraag er niet meer toe te doen. Dus stonden we samen nog even stil bij dat vertrouwde huiselijke gevoel dat daardoor nog een beetje langer leek te duren.

Aan het einde van mijn dienst dronk ik mijn water op, hij zijn koffie, deed nog een klein afwasje en nam afscheid. Op weg naar huis genoot ik nog steeds van dat prachtige intieme moment en zag weer die stralende ogen voor me. Een onverwacht effect van ‘badkamer schoonmaken’.

Vera

0
1
0
1

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie