Van mijn geboorte tot mijn 7de levensjaar heb ik 12 keer in het ziekenhuis gelegen. Tot driemaal toe stond ik met één voet aan de andere zijde en één voet hier nog op aarde.

Iedere keer dat ik naar het ziekenhuis moest stortte mijn wereldje in. Als mijn ouders op bezoek kwamen zei ik dikwijls tegen mijn papa; ik wil hier niet meer zijn, je moet me mee naar huis nemen. Mijn papa vertelde me dan steeds hetzelfde verhaal; dat toen hij klein was en nog in Parijs woonde hij ook met een ziekte niet meer in het ziekenhuis wilde blijven. En dat hij daardoor daarna zelfs 6 maanden is moeten blijven. Ik zei dan altijd; het is goed, ik zal blijven en dapper zijn. En zo overleefde ik telkens keer op keer. Ik moest dapper zijn tot ik genezen was.

De laatste keer dat ik echt doodziek was, was ik 7 jaar. Meestal lag ik op een aparte kamer waar enkel de verpleging binnen mocht en praten met mijn ouders was meestal met een parlofoon omdat niemand mijn kamer binnen mocht.

Het voordeel van altijd ziek te zijn was dat ik steeds iets mocht kiezen uit een speelgoedcatalogus. De laatste keer koos ik voor een horloge. Ik herinner me het nog goed met een wit bandje en blauw scherm.

Ik wist als de grote wijzer op 12 stond en de kleine op 2 uur dat mijn mama kwam want dat had ze me uitgelegd. Doch iedereen die binnenkwam moest naar mijn horloge kijken en ik vroeg aan iedereen wanneer is het 2 uur ? Zo kon ik mijn horloge aan iedereen laten zien 🤗

Op een gegeven moment komt een jonge dokter mijn kamer binnen en ik stelde hem de vraag wanneer is het 2 uur ? Hij ging op zijn hurken zitten en hij toonde me het heel lief. Ik keek naar hem en vroeg hem ; waarom moet ik altijd zo ziek zijn ? Hij keek me aan en zei; kindjes die veel ziek zijn in hun kinderjaren worden later heel sterke mensen. Ik was zo verwonderd, mijn ogen werden groter en mijn hart warmde helemaal op. Ik kan dat gevoel nu nog voelen met momenten. Ik zei tegen hem; is dat echt waar ? En hij antwoordde; ja jij wordt later heel sterk.

Die man zal nooit weten wat hij me gegeven heeft op dat moment. De ziekenhuisopnames zijn daarna gestopt.
Hij heeft op dat moment mijn ziel naar een hoger level gebracht, ik geloofde hem. Hij was mijn Engel op dat moment.

Soms denk ik nog aan hem en zeg ik steeds; weet niet wie je bent of waar je bent maar ik hoop dat waar je ook bent het leven je toelacht en ik stuur je veel liefde en warmte.

De laatste tijd botst ik steeds op Carlosverhalen vandaar ik het mijne deel.
We hebben misschien allemaal wel een Carlos of we kunnen een Carlos zijn voor iemand anders …..

0
2
0
2

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie