Vorige week was er een moment, een echt Carlos-moment, vind ik. Een van de overblijfmoeders van school kwam op me af en vroeg erg direct: “ben jij de moeder van Giel?”. Deze vraag word mij vaker zo gesteld en de ervaring leert dat deze vraag een intro is voor weinig goeds. Ik bevestigde aarzelend, mijn gedachten riepen ‘O jee, wat nu weer?!’. Daarna ging ze verder: “Oh, dan wil ik tegen jou zeggen: wat is Giel toch een geweldig joch! Wat een heerlijk kind!”┬Ł. Ik was met stomheid geslagen! Dit had ik niet verwacht. Tranen in m’n ogen (nu ik dit schrijf weer), wat fijn dat er ook andere, vreemden, mensen Giel zien zoals hij is! Dankbaar voor dit moment. Dit ook tegen de overblijfmoeder gezegd.

0
0
0
0

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie