Suzanne spotte en deelde Romy’s mooie Carlosmoment:

Romy heeft nu haar eigen bankje op weg naar school: ‘Halverwege ben ik op’

Romy (9) uit Breda heeft haar eigen bankje gekregen. Op de weg van huis naar school. Een afstand van 500 meter, maar voor haar te ver om in één keer te lopen. Nu kan ze even rusten.

Romy heeft cerebrale parese, een hersenbeschadiging die haar loopvermogen aantast, en haar ruimtelijk inzicht bemoeilijkt. Lastig? Ach, de praatgrage Bredase maakt er geen punt van. Lopen gaat dan misschien niet zo makkelijk, liever kijkt ze naar alles wat ze wel goed kan. En dat is veel. Een actieve dame: ze doet aan schermen, danst, zwemt, loopt naar school… Al heeft ze met dat laatste wel wat meer moeite.

‘Fijn zelfstandig te zijn’

Van huis naar school, basisschool St Joseph, is pakweg 500 meter wandelen. ,,Maar halverwege ben ik op”, vertelt Romy. ,,Dan zijn m’n benen moe.” Dus pakt ze dan even haar rust. Leunt ze tegen een muurtje. Of op de knie van mama Anna. ,,Vroeger droeg ik haar nog wel eens een stukje.” Romy: ,,Maar dat doen we nu niet meer. Alleen als ik een hele drukke dag heb gehad.” Met de auto? ,,Nee! Dit is een goede oefening. En, ik vind het fijn om zelfstandig te zijn.

Het gaat nu ook stukken beter met haar dan een paar jaar terug. Toen Romy 6 jaar was, was de pijn erger, ging lopen lastiger. Ze moest geopereerd worden, om niet afhankelijk te worden van een rolstoel. In haar ruggenmerg werden zenuwen doorgesneden. Ze moest opnieuw leren lopen. ,,Ik had spaghettibenen”, giebelt ze. ,,Het was een heftig traject, maar het was het zeker waard”, blikt Anna terug. Romy weet: ,,Ik ben van niveau 3 naar 2 gegaan. Dat betekent dat het beter met me gaat.”

Stoute schoenen

Toch, die weg naar school. Dat bleef een dingetje. Tot deze zomer. Opa was op de sportschool in actie voor het goede doel, Romy moedigde hem aan. Bleek dat daarbij ook de burgemeester aanwezig. ,,Wil je die man niet eens wat vragen?”, wist opa wat Romy wenste. Ze trok de stoute schoenen aan, tikte de burgemeester op de rug en op de man af: ,,Ik wil dat op weg naar school een bankje wordt geplaatst.”

Burgemeester Paul Depla was gecharmeerd door haar verhaal en het idee. Hij vroeg opa of hij hem een mail wilde sturen, ter herinnering. ,,Direct kregen we een leuke reactie terug”, haalt Anna op. Het bankje mocht er komen. Sterker: Romy mocht het zelf ontwerpen. ,,Ik kreeg heel veel voorbeelden te zien. Maar ik ben heel ouderwets. Ik wilde gewoon een houten bankje. Het hoeft van mij allemaal niet zo moeilijk.”

Anna: ,,Ik zag het wel voor me: een bankje bedekt met mooi mozaïek, een kleurtje, of een tekening van haar.” ,,Maar ik kan voor geen meter tekenen”, lacht Romy. Met haar heldere aanwijzingen in het achterhoofd ging houtbewerker Tim van den Burg aan de slag. Met hout afkomstig van een Bredase boom. ,,Die stond eerst hier langs de singel”, weet Romy. En nu een stukje verderop, aan de Teteringsedijk. In een tweede leven als bankje.

Bijna symbolisch

Gisteren mocht ze het onthullen. Samen met Paul Depla, en met opa. Niet door suf een lintje door te knippen. Maar op een stoere manier, zoals dat Romy past. Met een blazer blies ze de bladeren van de dode boom. Bijna symbolisch. Nu is het haar bankje. En van de buurt. Van iedere Bredanaar die er even op wil rusten.

Romy ploft neer, tussen haar vriendinnen: ,,Ik ben er helemaal tevreden mee.” Anna glundert: ,,Morgen (donderdag, TH) vertrekken we een kwartiertje eerder van huis. Zodat we hier even kunnen zitten. Even genieten.”

Bron: BNdeStem

0
2
0
2

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!