Ik werk voor de Efteling en een tijdje terug stond er voor de Vogel Rok een vader met zijn zoontje. De jongen huilde. Tranen in de Efteling, dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik sprak ze aan en ontdekte: het jongetje wilde al heel lang in de achtbaan, maar was bij eerdere bezoeken niet groot genoeg. Nu was hij eindelijk 1 meter 20, maar durfde hij niet. ”Kom mee”, zei ik. En ik nam ze mee naar de controlekamer. Op de tv-schermen keek de jongen naar de achtbaan. Naar wat er allemaal gebeurde. Daarna wist hij het zeker: hij wilde het zelf beleven. Toen hij uit de achtbaan kwam, had hij een smile van oor tot oor. Zo trots, zo stoer. Iets wat hij zich voor altijd zal herinneren, een bijzonder Carlosmomentje.

0
1
0
1

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie