Ik heb een tijd last gehad van paniek aanvallen, dan loop ik altijd weg van de mensen en probeer mijzelf weer rustig te krijgen.
Toen ik 2 jaar geleden weer een paniek aanval had tijdens een kamp, kwam er een voor mij nog niet hele bekende naar buiten, ze hielp mij zover ze kon en bleef bij mij tot ik rustig was.
Ik was erg bang dat ze zou willen weten wat er was, en lastige vragen zou stellen.
Dus hing ik bij voorbaat al een smoes op, waarop zij alleen maar zei; ik geloof je niet, maar dat is niet erg. Ik ben er toch voor je.

Sinds dien zijn we bijna onafscheidelijk en is ze mijn beste vriendinnetje!
Maar in plaats daarvan zei ze alleen maar;
Ik geloof je

0
1
0
1

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie