Nadat ons zoontje is geboren na 37 weken zwangerschap, waarvan we 20 weken wisten dat hij niet levensvatbaar zou zijn. Overleed hij in mijn armen. Vanuit het ziekenhuis kregen we ‘privé zusters’ toegewezen.
Na onze eerste nacht samen in de kamer, mijn man kreeg ook een bed bij het koeltebedje van onze zoon. Kwam toch het moment van afscheid. De lieve zorgzame zuster nam hem na dit emotioneel moment over en droeg hem zoals ze zou doen met een ‘gewone’ baby. En sprak tegen hem: “kom maar manneke” . Dit moment was zo goed, zo warm. Waardoor het moeilijkste moment van mijn leven toch een moment is gebleven waarbij ik nog steeds een glimlach krijg.

0
0

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Eén reactie op “4c2ba436a74”

  1. Lieve papa en mama van ” het manneke”, veel sterkte en heel veel liefde wens ik om jullie heen. Mag ik vragen naar de naam van jullie zoon? 💖

Geef een reactie