Mijn vader kreeg op 9 september 2010, die dag zal ik nooit vergeten, een fietsongeluk. Ten gevolge van zijn ongeluk heeft hij ruim 13 dagen in coma gelegen. Hij werd kunstmatig in leven gehouden, iets wat hij zelf absoluut niet wilde, dat wisten we zeker. Mijn vader was 80, maar een levensgenieter, sportief en altijd onderweg. Meer kilometers op de teller van zijn fiets, dan op zijn auto. Wij, mijn zussen en ik, wisten dan ook zeker dat hij niet als een ‘kasplantje’ verder wilde leven, zijn overlevingskansen waar zeer gering. Gelukkig had mijn vader een wilsbeschikking die hij zelf op papier had gezet. Uiteindelijk heeft mijn vader door zijn handgeschreven briefje er zelf voor gezorgd dat de beademing gestopt werd, door dat briefje werd de beslissing voor ons genomen. Heel verdrietig, maar ook wel weer een opluchting dat verder lijden hem bespaard werd. Was zijn briefje een soort van Carlosmomentje? Uiteindelijk wel denk ik….

0
0
0
0

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie