Een ambulancebroeder vertelde me na een optreden geëmotioneerd hoe na een ongeval een jongetje in zijn armen overleed. Toen zijn leidinggevende kort na het ongeluk vroeg hoe het met hem ging na zo’n heftige ervaring, zei hij: ‘Ach, valt wel mee’.

Maar daar nam zijn leidinggevende dus geen genoegen mee. Een beetje professionele afstand is goed, maar als je jouw emoties uitschakelt, kun je je ook niet meer echt in anderen verplaatsen.

Stel je voor dat Carlos destijds niet zo had opengestaan en zich niet in mij had verplaatst…

‘Als je huilt maak je aan binnenkant ruimte voor geluk’, zei iemand tegen me. Mooi en waar.

Ik vond het zelf enorm eng en spannend om ook dat soort momenten met anderen te gaan delen. Maar het brengt je wel dichter bij elkaar. En het heeft mijn leven en mijn werk uiteindelijk enorm verrijkt.

Probeer daarom niet alleen de mooie succesverhalen te delen, maar ook de dingen waar je tegenaan loopt, waar je mee zit. En die je raken. Dat hoeft niet meteen met de hele afdeling, begin eens met een collega die je voldoende vertrouwt. Dan kan die ander, als het nodig is, er ook voor jou zijn. En hoef je niet alles alleen te doen.

Ook de minder mooie dingen die horen erbij en maken jou tot wie je nu bent. Ik zeg wel eens: ook al ben ik verlamd, toch wil ik met niemand ruilen. Iedereen maakt dingen mee, soms heel zichtbaar, soms onzichtbaar. Die vormen je.

Je zult zien dat als jij verhalen deelt, ook anderen met verhalen komen. Daardoor leer je elkaar beter kennen. En je kweekt er over en weer begrip mee.

DE CHALLENGE VAN VANDAAG

Ken jij zo’n moment waarop je jezelf durfde te laten zien en je dat dichter bij een ander bracht? Of zou je hier iets willen delen, wat je meestal voor je houdt? Dank je wel alvast!
(Voel je ook vrij om het hokje ‘Dit momentje hou ik liever privé’ aan te vinken.)

Deel jouw momentje...