Sinds een tijdje hebben we twee parkieten. We verwennen hen gruwelijk, ze komen om in het speelgoed, hebben een snoepstok en krijgen véél aandacht. Nu moeten die beestjes ook een beetje gezond eten, dus komen we ineens in winkels waar ze parkietenvoer verkopen.

Daar ontdekten we al snel dat de ene parkiet de andere niet is. En de ene verkoper niet de andere…

In de eerste winkel waar we kwamen, kregen we op onze vraag om een zak parkietenvoer precies dat: een standaard zak voer, niets meer en niets minder. Een voor allen en allen voor een.

De keer daarna belandden we in een andere winkel. De verkoper vroeg ons het hemd van het lijf: wat voor parkieten we hadden, hoe lang al, wat we ermee willen?
Waarom wilde hij dat weten? Omdat een fokker met zestig parkieten in een buitenvolière waarschijnlijk bulkvoer wil. Die is blij als je even mee naar de auto loopt om het in te laden.
Die hobbyist die er twee binnen in een kooi heeft – zoals wij dus – gaat anders met zijn dieren om. Zo kregen we van de verkoper nog de tip om ze een kattenspeeltje te geven. Voor nog geen 60 cent hebben wij twee heel blije parkieten.

Precies daarom vraagt die verkoper altijd door. Vanuit zijn liefde voor dieren en mensen. Zo ontstaan vaak hele mooie gesprekken, die zijn werk nog leuker maken.

Parkiet, klant, verkoper: iedereen wordt er beter van.

DE CHALLENGE VAN VANDAAG

Wanneer heb jij voor het laatst een echt goeie tip van iemand gekregen? Of wanneer heb jij zelf iemand zo’n gouden tip gegeven? Deel het hier!

Deel jouw momentje...